Πριν ξαναφωνάξεις στο παιδί, διάβασε αυτό

Πας στη δουλειά το πρωί, και το αφεντικό σου σε ταπεινώνει μπροστά σ’ όλους τους συνεργάτες σου. Κι εσύ δε λες τίποτα, την έχεις τόσο ανάγκη αυτή τη δουλειά.

Μιλάς με τη μάνα σου στο τηλέφωνο, και αρχίζει πάλι να σου λέει για τα λάθη σου, και πως ποτέ δεν την άκουσες, κι αν την άκουγες όλα τώρα θα ‘ταν μια χαρά. Κι εσύ της απαντάς ένα βιαστικό «έχεις δίκιο» για να την κλείσεις όσο γίνεται πιο γρήγορα.

Γυρνάς στο σπίτι, κι ο άντρας σου αρχίζει και γκρινιάζει γιατί πάλι δεν έχει να φάει κάτι της προκοπής, και ψάχνει τόση ώρα και τις κάλτσες του και δεν τις βρίσκει. Κι εσύ τον ακούς, αλλά είσαι τόσο κουρασμένη για να απαντήσεις και να τσακωθείς.

Πριν ξαναφωνάξεις στο παιδί, διάβασε αυτό

Και μετά εμφανίζεται το παιδί. Το μικρό σου το παιδί, που δε σ’ έχει δει καθόλου όλη μέρα. Κι αρχίζει να χοροπηδά πάνω σου, και θέλει να παίξετε, και θέλει να σου δείξει και να σου πει όλα αυτά που έκανε, και από τη χαρά και την έντασή του πέφτει και γλιστράει, παίρνει κι ένα τραπεζάκι παρέα, και πάρ’ το κάτω και το βάζο της νονάς.

Και ξαφνικά το παιδί σου μεταμορφώνεται στο διευθυντή σου. Κι ακούει όλα αυτά που δεν είχες τα κότσια να του ξεστομίσεις το πρωί, που ποιος νομίζει ότι είναι που μπορεί να φέρεται έτσι χωρίς να υπολογίζει τον άλλον.

Ξαφνικά το παιδί σου γίνεται και η μάνα σου, κι ακούει όλα αυτά που θες τόσα χρόνια να της πεις, που σε έχει ζαλίσει με τα κηρύγματά της και δεν αντέχεις άλλο να την ακούς.

Και γίνεται κι ο άντρας σου, αυτός ο άντρας που άλλαξε τόσο πολύ τον τελευταίο καιρό κι είναι ανυπόφορος, κι απίστευτα κουραστικός, που δεν μπορείς ούτε να τον βλέπεις.

Το παιδί σου, ο σάκος του μποξ. Για όλα αυτά που δεν έχεις τολμήσει να πεις, για όλα αυτά που δεν μπορείς να αλλάξεις. Γιατί το παιδί είναι αδύναμο, είναι εύκολο να αναμετρηθείς με το παιδί, αλλά δύσκολο με τους ενήλικες και τα προβλήματά σου.

Και το παιδί σου, μαθαίνει να κουβαλά με υπομονή όλα σου τα βάρη, όλα σου τα ξεσπάσματα, είναι πάντα εκεί, έτοιμο να σε ξαλαφρώσει.

Γιατί σ’ αγαπάει πολύ. Και δίνει για σένα, ολάκερη την παιδική του ηλικία.

Την επόμενη φορά που θα φωνάξεις στο παιδί, σκέψου σε ποιον φωνάζεις πραγματικά. Και θυμήσου ότι μπορεί να είναι ένα παιδί, αλλά έχει δικαιώματα στη ζωή.

Έχει δικαίωμα να ζήσει χωρίς φωνές, με αξιοπρέπεια, με αγάπη άνευ όρων, με αναγνώριση της μοναδικής του αξίας, και με πολλές αγκαλιές.

Έχει τα ίδια δικαιώματα μ’ εσένα.

 

***Το κείμενο το ‘γραψα πριν 2 χρόνια εδώ. Το θυμήθηκα πριν λίγες μέρες, που ενώ παίζαμε με τον Χρήστο πολύ όμορφα με πηλό, ξαφνικά του ‘βαλα τις φωνές γιατί είχα μιλήσει με έναν δικό μου άνθρωπο στο τηλέφωνο νωρίτερα κι είχα θυμώσει πολύ…***

Η Γιορτή της Μητέρας με θυμώνει

Σπάω το κεφάλι μου τις τελευταίες μέρες να καταλάβω γιατί δε μου αρέσει καθόλου η Γιορτή της Μητέρας. Είμαι παράξενη? Είμαι ξινή? Είμαι ψυχρή? Όχι, αφού δεν είμαι τίποτα από τα παραπάνω.

Τότε γιατί?

Χτες, σε μια βιωματική συνάντηση με άλλους γονείς, ανήμερα της περίφημης Γιορτής, αγκαλιάστηκα και έκλαψα για ώρα με μια φίλη μου μαμά που βίωσε κι αυτή πρόσφατα απώλεια εγκυμοσύνης. Αφεθήκαμε η μία στην αγκαλιά της άλλης, και κλαίγαμε για ώρα, ενώ οι κοιλιές μας τραντάζονταν η μία πάνω στην άλλη.

Οι άδειες μας κοιλιές.

Οι πονεμένες μας κοιλιές.

Και τότε κατάλαβα. Γιατί αυτή η Γιορτή δε μου λέει τίποτα.

Είναι γιατί αυτό το μαζικό “Χρόνια Πολλά”, που απευθύνεται σε όλες μας τη μέρα αυτή, είναι σαν να μην απευθύνεται σε καμία τελικά.

Γιατί είναι τόσο λίγο, κι είναι τόσο παραπλανητικό.

Γιατί την επόμενη μέρα, όλα γίνονται ίδια ξανά.

Ο πόνος ίδιος, η εξάντληση η ίδια, η μη φροντίδα του εαυτού η ίδια, η αυταπάρνηση η ίδια, η θυσία η ίδια.

Γιατί έτσι είμαστε οι σύγχρονες μανάδες του δυτικού πολιτισμού.

Δεκάδες ρόλοι, γεμάτοι πράξεις, μα με λίγη αυτογνωσία, με λίγη συναίσθηση.

Τα σώματά μας πονάνε, κι αναρωτιόμαστε γιατί.

Αφού όταν έχουμε περίοδο χαπακωνόμαστε με αναλγητικά, και συνεχίζουμε στους ίδιους φρενήρεις ρυθμούς, αντί να σεβαστούμε το αίμα που κυλά από την μήτρα μας, και να καταναλώσουμε τροφές που μας φροντίζουν.

Τα βράδια δεν κοιμόμαστε, κι αναρωτιόμαστε γιατί.

Αφού το τελευταίο πράγμα που κοιτάμε πριν κοιμηθούμε είναι το κινητό μας, αντί να διαβάσουμε ένα βιβλίο και να πιούμε ένα ζεστό χαμομήλι.

Τα δερματικά μας φουντώνουν, κι αναρωτιόμαστε γιατί.

Αφού πασαλείβουμε το δέρμα μας με αντιβιοτικά, αντί να αλαφρύνουμε την ψυχή μας από τα βάρη της, γιατί αυτά είναι η αιτία των δερματικών μας.

Η Γιορτή της Μητέρας με θυμώνει

Ή, ας το πω αλλιώς:

-Πότε ήταν η τελευταία φορά που μαγείρεψες ένα φαγητό με ηρεμία, με αγάπη, εστιασμένη σε αυτό κι όχι και σε χίλια άλλα δυό πράγματα?

-Πότε ήταν η τελευταία φορά που παράτησες τον νεροχύτη γεμάτο κι άραξες σε μια καρέκλα για 10 λεπτά χωρίς να κουνηθείς?

-Πότε ήταν η τελευταία φορά που δεν πήγες το παιδί στην απογευματινή του δραστηριότητα κι αντ’ αυτού πήγατε μια βόλτα?

-Πότε ήταν η τελευταία φορά που έκανες μια βόλτα στη φύση, χωρίς να κοιτάξεις το ρολόι ή το κινητό σου?

-Πότε ήταν η τελευταία φορά που χάρισες στον εαυτό σου ένα απόγευμα βαθιάς και ουσιαστικής χαλάρωσης?

-Πότε ήταν η τελευταία φορά που μίλησες με λόγια αυθεντικά κι αληθινά σε μια φίλη σου, που της είπες όλα αυτά που την αφορούν στην ίδια κι όχι σε όλους τους άλλους?

Η εποχή μας δε χαρίζεται στις γυναίκες, δε χαρίζεται στις μητέρες. Και για μας, είναι εύκολο να βρίσκουμε πάντα δικαιολογία την έλλειψη χρόνου, τα παιδιά, τις ανάγκες που πρέπει να καλυφθούν.

Όμως να ξέρουμε, πως αν δεν αλλάξουμε σύντομα ζωή και προτεραιότητες, δε θ’ αργήσει η μέρα που θα ξυπνήσουμε ένα πρωί και θα μετανιώσουμε για τη ζωή που πέρασε, και δε βιώθηκε αληθινά.

Η αλλαγή της ζωής δεν έρχεται από τη μια μέρα στην άλλη. Όλες μας ψάχνουμε για το μαγικό χάπι που θα μας δώσει ένας ειδικός, ή ακόμα κι ένα ποστ σαν κι αυτό, και θα μας κάνει να τα λύσουμε όλα.

Όμως η αλλαγή θέλει χρόνο. Και θέλει και προσπάθεια, και κόπο, και εστίαση πάντα στον στόχο: Να ζήσουμε μια ζωή αυθεντική.

Θα πέσουμε, θα ξανασηκωθούμε, όλα μέσα στο πρόγραμμα. Αλλά λύσεις υπάρχουν, κι οι δικαιολογίες δεν είναι ποτέ αρκετές: Πάντα θα βρεθεί μια φίλη να κρατήσει το παιδί μας μία στις τόσες για να κάνουμε κάτι για μας . Μπορούμε όλες μας να βρούμε 10 λεπτά μέσα στη μέρα για λίγη γυμναστική, για λίγο περπάτημα.  Μπορούμε να στείλουμε το παιδί για λίγο καιρό με ασιδέρωτα ρούχα στο σχολείο, για να δώσουμε περισσότερο χρόνο στο μαγείρεμα φαγητών θρεπτικών, που θα φέρουν την αγάπη και την καλή μας ενέργεια.

Τι να το κάνω το “Χρόνια Πολλά” μιας κοινωνίας που δε με στηρίζει ποτέ και πουθενά?

Που δε μου δίνει άδειες μητρότητας, που απαιτεί να δουλεύω σαν το σκυλί για ένα ξεροκόμματο, που με θέλει καλοχτενισμένη και καλοφτιαγμένη σαν κούκλα βιτρίνας?

Εγώ θέλω αγκαλιές και κλάματα, θέλω αγάπη και φροντίδα, θέλω όποτε έχω ανάγκη να αφήνομαι, να είμαι αληθινή και να κλαίω όποτε μου ‘ρθει χωρίς να με κοιτάνε όλοι περίεργα. Θέλω να θυμώνω και να το λέω, κι όχι να το πνίγω. Θέλω να αναπνέω στις σχέσεις μου κι όχι να νιώθω εγκλωβισμένη. Θέλω να λέω όχι σε ότι και σε όποιους με ενοχλούν και δε μου ταιριάζουν, και να τους κρατώ έξω απ’ τη ζωή μου.

Θέλω να ζήσω ρε φίλε. Κι όχι απλά να επιβιώσω.

Κρατήστε τις Γιορτές σας, δεν τις χρειάζομαι.

Θέλω πολλά περισσότερα, και πιο ουσιαστικά.

Κι αφού εσείς δε μου τα δίνετε, θα τα βρω μόνη μου.

Κι αν γίνουμε πολλές, κι αλλάξουμε όλες μαζί, παρέα, τότε μπορεί να αρχίσω να γιορτάζω και τη Γιορτή της Μητέρας.

Αλλά μέχρι τότε, μη με ζαλίζετε με αυτήν σας παρακαλώ.

Έχω πιο σημαντικά πράγματα να κάνω: Έχω να διεκδικήσω τη ζωή μου.

Θα ‘ρθετε μαζί μου?

Μη γίνεσαι σάκος του μποξ!

Την προηγούμενη εβδομάδα συνάντησα μια φίλη, κι όταν στο τέλος χαιρετηθήκαμε μου είπε: «Να προσέχεις».

Έφυγα απ’ την αγκαλιά της κρατώντας αυτό το «Να προσέχεις» σα φυλαχτό, σαν κάτι μέσα μου να μου ‘λεγε ότι θα το χρειαστώ σύντομα.

Και να που το χρειάστηκα.

Αυτή είναι μια δύσκολη εβδομάδα για μένα, γιατί δέχτηκα λεκτική βία βαριάς μορφής, η οποία με τάραξε πολύ.

Όμως τα κατάφερα και βγήκα με τα λιγότερα δυνατόν σημάδια.

Κάτω από αντίξοες συνθήκες κράτησα την ψυχραιμία μου, αντέκρουσα με λόγια δυνατά και καθαρά, με αξιοπρέπεια τη βία που δέχτηκα και έφυγα γρήγορα με την καρδιά μου να τρέμει, μες στην ταραχή, αλλά με τη συνείδησή μου ήρεμη.

Η λεκτική βία πιστεύω ότι είναι εξίσου βαριά με τη σωματική. Δεν αφήνει εμφανή σημάδια, αλλά σημαδεύει την ψυχή, κι η ψυχή είναι πολύ πιο δύσκολο να γιατρευτεί.

Προσέχουμε σαν γονείς να μην ασκούμε βία στα παιδιά μας, διαβάζουμε βιβλία, ενημερωνόμαστε, εξελισσόμαστε, αλλά ξεχνάμε πως βιώνουμε κι εμείς βία καθημερινά: Στο δρόμο, στο σπίτι, στη δουλειά.

Και την ανεχόμαστε γιατί έτσι είναι η κοινωνία μας, έτσι είναι η ελληνική κοινωνία. «Έλα μωρέ, μια κουβέντα είπε…». Μα δεν είναι η κουβέντα, τα λόγια είναι το λιγότερο -άλλωστε πάντα πίστευα πως οι λέξεις που χρησιμοποιούμε καθρεφτίζουν τη δική μας ψυχή, κι όχι τον αποδέκτη τους. Το σημαντικό είναι η βία, είναι ο τρόπος που μιλάς, η ένταση της φωνής, ο μεγάλος θυμός, η επίθεση που κάνει ο εκτελών τη βία στο θύμα του, που αρπάζει την ψυχή σου και τη χτυπά κάτω σαν χταπόδι.

Μη γίνεσαι σάκος του μποξ!
Πηγή

Όλη την ώρα της επίθεσης όμως, είχα την καρδιά μου και το νου μου στην αγάπη.

Στους ανθρώπους της ζωής μου που με αγκαλιάζουν, που όταν βρίσκομαι κοντά τους νιώθω την αύρα της ζεστασιάς της ψυχής τους, που μ’ αφήνουν να αναπνέω, που με κάνουν να νιώθω καλά.

Είχα το νου μου στο παιδί μου που ανθίζει κάθε μέρα και βαδίζει, και με τη δική μου βοήθεια, προς την ελευθερία.

Είχα το νου μου να παραμείνω ήρεμη και να μην πέσω στην παγίδα του καυγά. Γιατί οι άνθρωποι που ασκούν βία δεν ξέρουν να συνδιαλέγονται, και θέλουν να σε σύρουν στο δικό τους μονοπάτι, να σε κάνουν σαν κι αυτούς -μεγάλη παγίδα, που αν την αποφύγεις και απομονώσεις άτομο και συμπεριφορά, συμβάλλεις στο σπάσιμο της αλυσίδας της βίας.

Και τα κατάφερα. Έμεινα ψύχραιμη, αποχώρησα από το τοξικό περιβάλλον στο οποίο βρέθηκα και βγήκα έξω να αναπνεύσω καθαρό αέρα.

Η ψυχή μου έχει πληγές, που γιατρεύονται όμως μέρα με τη μέρα. Γιατί η εμπειρία αυτή που έζησα, με έκανε πιο δυνατή.

Κι επίσης μου απέδειξε και πόσο δυνατή έχω γίνει. Μέχρι εκείνη τη στιγμή δε θα φανταζόμουν ποτέ τον εαυτό μου να αντιδρά μ’ αυτόν τον τρόπο.

Όμως κατάφερα κι έβαλα ασπίδα τα καλά της ζωής μου, και προστατεύτηκα.

Και τα όριά μου πια, έχουν γίνει πολύ πιο αυστηρά.

Η καρδιά μου είναι γεμάτη από αγάπη για όλους τους ανθρώπους.

Αλλά όχι και από ανοχή για όλους τους ανθρώπους, για όλες τις συμπεριφορές.

«Να προσέχεις», μου είπε η φίλη μου πριν λίγες μέρες.

Και την άκουσα.

Να προσέχετε κι εσείς…

← Newer posts

Older posts →