Γράμμα από ένα παιδί πρώτης δημοτικού

Χτες το πρωί, βρήκα ένα γράμμα στην πόρτα μου.

Ήταν από ένα παιδί της πρώτης δημοτικού.

Έγραφε με στρογγυλά, όμορφα γράμματα, τα παρακάτω:

«Είμαι 6 χρονών. Έχω μάθει ήδη, να γράφω και να διαβάζω αρκετές λέξεις. Παίζω, γελάω, είμαι χαρούμενος. Αλλά καμιά φορά πιέζομαι.

Και ίσως να μην το βλέπετε εσείς οι μεγάλοι. Ίσως να μην έχω κι εγώ τη δύναμη πάντα να το πω.

Αλλά πιέζομαι.

Δεν μπορώ να κάνω με ευκολία όμορφα και στρογγυλά τα γράμματα.

Το χέρι μου δεν είναι ακόμα έτοιμο.

Αλλά προσπαθώ, γιατί βλέπω πόσο πολύ το θέλουν και η δασκάλα μου, και οι γονείς μου.

Και πιέζομαι να γράφω τα φυλλάδια στο σπίτι. Και την αντιγραφή.

Το κουκλόσπιτό μου με περιμένει να παίξουμε, αλλά εγώ δεν προλαβαίνω πάντα.

Έχω διάβασμα.

Και μετά έχω και δραστηριότητα.

Αλλά εγώ θέλω να παίξω. Και θέλω να τρέξω. Χωρίς κανόνες, ελεύθερα κι απλά.

Και το θέλω όχι από καπρίτσιο. Το θέλω γιατί αυτό έχει ανάγκη το σώμα μου. Αυτό έχει ανάγκη η ηλικία μου.

Δε με νοιάζει, δε θέλω να μάθω από τώρα αγγλικά.

Είμαι χαρούμενος, είμαι γελαστός, αλλά καμιά φορά πιέζομαι.

Γράμμα από ένα παιδί πρώτης δημοτικού

Στο σχολείο είμαι τόσες ώρες καθισμένος σε μια καρέκλα.

Και στο διάλειμμα ίσα που προλαβαίνω να ξεμουδιάσω, και το κουδούνι χτυπάει ξανά.

Ακολουθώ τους κανόνες, υπακούω, και ξέρω πως πρέπει να το κάνω, αλλά κι αυτό με πιέζει.

Δεν είναι εύκολο για μένα να μπω σε καλούπια, είμαι μόλις 6 χρονών.

Θα μπω όμως, και θα μάθω αυτά που πρέπει να μάθω, και όλα θα γίνουν όπως πρέπει να γίνουν.

Έχω καταλάβει πως λειτουργεί η κοινωνία μας, μη με νομίζετε μικρό.

Όλα τα ξέρω κι όλα τα καταλαβαίνω.

Θέλω όμως να σας ζητήσω μια χάρη:

Να με αφήνετε να παίζω λίγο παραπάνω.

Και να χαίρεστε όταν προσπαθώ.

Κι όχι μόνο όταν κάνω στρογγυλά γράμματα.

Και να μη μου φωνάζετε.

Γιατί προσπαθώ πολύ, πάρα πολύ.

Μπορεί να μην το βλέπετε, μπορεί να μην το λέω, αλλά το κάνω. Πάντα, κάθε στιγμή.

Είμαι μικρός. Αλλά είμαι και μεγάλος.

Θέλω χώρο, αγκαλιά, κι αποδοχή των αναγκών μου.

Και λιγότερα φυλλάδια».

Βάζοντας όρια που γίνονται δέντρα

Έχω βάλει πολλές φορές όρια σε ανθρώπους στη ζωή μου. Τα βάζω με ενσυναίσθηση και σεβασμό προς τον άλλον, αλλά και με έντονη και ξεκάθαρη μέσα μου την ανάγκη μου να ζήσω μια ζωή με ανθρώπους, και ενασχολήσεις, και πεποιθήσεις που αγγίζουν κατευθείαν την ψυχή μου και τους στόχους μου σε αυτή τη ζωή. Και νιώθω τα όριά μου σαν φυτά, σαν δέντρα με γερό κορμό, που μεγαλώνουν σιγά-σιγά και προσφέρουν και προς τις δύο μεριές τους καρπούς τους.

Όταν ο άνθρωπος στον οποίο βάζω το όριο σέβεται το δικαίωμα να επιλέξω εγώ τους όρους με τους οποίους θα ζω, όταν ο άνθρωπος αυτός με αγαπά χωρίς εξαρτήσεις, τότε με αφήνει ελεύθερη, αγκαλιάζει κι εμένα και το όριό μου, ανοίγει την ψυχή του και παίρνει από μένα ότι εγώ έχω ή θέλω να του δώσω, κι όχι ότι εκείνος περιμένει ή απαιτεί να του δώσω.

Κι όταν σεβόμαστε τα όρια των ανθρώπων, τότε γίνεται κάτι μαγικό: Ανοίγουμε ακόμα πιο πολύ προς αυτούς, και λαμβάνουμε όλα τους τα δώρα, που δεν είναι υλικά, αλλά είναι δώρα συμπεριφοράς, είναι συναισθήματα, είναι ανταλλαγή πνευματικών ποιοτήτων, και η σχέση τότε ανεβαίνει σε άλλο επίπεδο, γίνεται πιο βαθιά και πιο ουσιαστική. Και τότε το όριο είναι ένα δέντρο ανθισμένο που το μυρίζουμε κι οι δύο με ευγνωμοσύνη κάθε πρωί, πριν πάρουμε ο καθένας το δικό του δρόμο στην καθημερινότητα, το δικό του δρόμο στη ζωή.

Βάζοντας όρια που γίνονται δέντρα

Όταν όμως ο άνθρωπος στον οποίο βάζω το όριο θέλει να του μοιάζω, θέλει να φέρομαι με τον ίδιο τρόπο με αυτόν, να έχω τις ίδιες πεποιθήσεις, τις ίδιες συνήθειες, όταν ο άνθρωπος αυτός θέλει να με σύρει προς τη δική του μεριά με το ζόρι, όταν θέλει να μη χαίρομαι όταν αυτός δε χαίρεται, όταν δε θέλει να γιατρεύω τις πληγές μου όταν αυτός τις δικές του τις κουβαλά παντού και πάντα μαζί του και τις μετατρέπει σε εχθρικότητα και μίσος, τότε ο άνθρωπος αυτός θα πάρει το όριό μου, θα το κλωτσήσει δυνατά και θα μου το καταστρέψει. Και τότε το όριό μου ξεριζώνεται, ξεραίνεται και κείτεται χάμω μοναχό.

Κι εγώ τότε, αν θέλω να επιβιώσω, αν θέλω να συνεχίσω να αναπνέω, θα σηκώσω κάτω απ’ τη γη το κατεστραμμένο μου όριο, θα το κρατήσω με συγκίνηση στα χέρια μου και θα πάω εκεί που με δέχονται όπως είμαι, να το γιατρέψουμε παρέα. Να το ξαναφυτέψουμε, να το ποτίζουμε με επιμονή και αγάπη, με τα γέλια και με τα δάκρυά μας, με την κάθε μικρή και μεγάλη στιγμή της συνειδητής ζωής μας.

Βάζοντας όρια που γίνονται δέντρα

Και δε θα ξαναφήσω ποτέ κανέναν να μου το πειράξει το όριό μου. Θα είμαι πάντα εκεί, άγρυπνος φρουρός του, αποκομμένη για πάντα από αυτόν που μου το πλήγωσε, και θα το καμαρώνω που θα μεγαλώνει, και θα ανθίζει, και θα θυμίζει σε όλους τους περαστικούς που θα θέλουν να το δουν ότι η ζωή χωρίς όρια, είναι ζωή χωρίς λουλούδια, είναι ζωή χωρίς οξυγόνο.

Είναι ζωή μισή.

 

Πώς να βοηθήσεις μια γυναίκα μετά από αποβολή

Από τότε που έγινα βοηθός περιγεννητικού πένθους, συχνά δέχομαι ερωτήσεις σχετικές με το τι μπορείς να κάνεις για να βοηθήσεις μια γυναίκα που έχει βιώσει απώλεια εγκυμοσύνης ή νεογνική απώλεια. Τριγυρνώντας λοιπόν προχτές στο ίντερνετ, έπεσα πάνω σε ένα γράμμα που έγραψε η Christine Beauchaine εδώ. H Christine μετά την αποβολή της σκέφτηκε να γράψει ένα γράμμα σε φίλους και συγγενείς, για να τους πει τι χρειάζεται, και σε τι θα μπορούσαν να την βοηθήσουν στη δύσκολη αυτή περίοδο της ζωής της.

Tο γράμμα δίνει καλές κατευθύνσεις σε κάποιον που θέλει να βοηθήσει μια γυναίκα ή ένα ζευγάρι που βιώνει μια τέτοια απώλεια, και γι’ αυτό σκέφτηκα να το μεταφράσω.

Να λοιπόν τι λέει το γράμμα:

«Καλέ μου φίλε,

Κάποια στιγμή θα με ρωτήσεις αν υπάρχει κάτι που μπορείς να κάνεις για μένα. Θα σου απαντήσω ότι ναι, θα σκεφτώ και θα σου πω, αλλά ειλικρινά, μπορεί να είμαι τόσο συγκλονισμένη που δε θα ξέρω τι να ζητήσω. Μπορεί να υπάρχουν δεκάδες τρόποι για να βοηθήσεις, αλλά πολύ πιθανόν το μυαλό μου να έχει κολλήσει και να μην μπορώ να σου ζητήσω τίποτα. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορείς ή δε θα έπρεπε να με βοηθήσεις. Ούτε ότι δεν θέλω. Γιατί στην πραγματικότητα θα θέλω, θα θέλω πολύ.

Μπορείς λοιπόν να με βοηθήσεις αναγνωρίζοντας την απώλειά μου. Δεν έχασα μόνο ένα μωρό, αλλά και τις ελπίδες και τα όνειρά μου, και το κοινό μας μέλλον. Μπορεί να μην έχω χειροπιαστή απόδειξη της απώλειας, όπως έναν τάφο, αλλά η απώλειά μου είναι πολύ, πολύ πραγματική.

Μπορείς να με βοηθήσεις κατανοώντας ότι δεν θα το ξεπεράσω ποτέ, παρόλο που κάποια στιγμή θα το αποδεχτώ και θα μάθω να ζω μαζί με την απώλεια.

Πώς να βοηθήσεις μια γυναίκα μετά από αποβολή

Μπορείς να με βοηθήσεις κρατώντας το χέρι μου, λέγοντάς μου ότι λυπάσαι ή απλά να κάτσεις δίπλα μου χωρίς να πεις τίποτα απολύτως. Μπορείς να βοηθήσεις αφήνοντάς με να μιλήσω (ή όχι), ακόμα κι αν οι λεπτομέρειες της αφήγησής μου (ή η σιωπή) σε κάνουν να νιώθεις άβολα.

Μπορείς να με βοηθήσεις αν δεν μου πεις φράσεις όπως: «Θα προσπαθήσεις ξανά», «Δεν ήταν καν μωρό ακόμα», «Ήταν θέλημα Θεού» ή ότι πρέπει να εστιάσω στα παιδιά που ήδη έχω, αν έχω.

Ένα από τα πιο άδικα πράγματα στο πένθος μπορεί να είναι ότι η γη συνεχίζει να γυρίζει και μετά την απώλεια. Θα χρειάζομαι και πάλι να αγοράσω γάλα, να μαγειρέψω, να επιστρέψω βιβλία στη βιβλιοθήκη και να βγάλω βόλτα το σκύλο. Μπορείς να με βοηθήσεις προσφερόμενος να κάνεις κάτι από όλα αυτά. Μην περιμένεις να στο ζητήσω. Το κεφάλι μου γυρίζει ακόμα…Σε παρακαλώ, ρώτησέ με: «Χρειάζεσαι κάτι από το σούπερ μάρκετ? Από το φαρμακείο

Και φέρε μου λαζάνια. Μην σκεφτείς μήπως δε μου αρέσουν. Φέρτα έτσι κι αλλιώς.

Στείλε μου μια κάρτα. Πολλοί μπορεί να μου στείλουν την πρώτη εβδομάδα. Στείλε μου μία μετά από έναν μήνα, έτσι θα ξέρω ότι δεν είμαι η μόνη που δεν έχω ξεχάσει.

Μπορείς να με βοηθήσεις αν δε με αποφεύγεις, γιατί σου φαίνεται άβολο όλο αυτό, ή γιατί δεν ξέρεις τι ή πώς να το πεις, ή γιατί νομίζεις ότι θα προτιμούσα να μείνω μόνη μου με τη θλίψη μου.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να με βοηθήσεις. Μπορεί απλά να μην μπορώ να τους βάλω σε λόγια, όταν με ρωτήσεις.»

Οι άνθρωποι που βιώνουν περιγεννητικό πένθος (απώλεια εγκυμοσύνης, νεογνική απώλεια, προωρότητα, υπογονιμότητα) θέλουν να είσαι δίπλα τους και να τους δέχεσαι όπως είναι, την κάθε στιγμή.

Και ναι, να τους μαγειρεύεις και λαζάνια, κι ας μην είναι και τόσο πετυχημένα: Εσύ φέρτα έτσι κι αλλιώς.

Older posts →